Πούντιασα. Πονάει ο λαιμός, αλλά τουλάχιστον πυρετό δεν έχω. Επίσης πονάει όταν αναπνέω, αλλά ας μην κολλάμε σε λεπτομέρειες.

Το σημαντικό εδώ είναι ο καιρός, που δεν θέλει με τίποτε να αποδεχτεί την πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα είναι ότι έχουμε αφήσει πίσω μας τα μέσα του φθινοπώρου κι επιπρόσθετα βρισκόμαστε στη βόρεια Ελλάδα, οπότε θερμοκρασίες πάνω από 20 βαθμούς δεν έχουν και πολύ νόημα.

Τέτοιες θερμοκρασίες έχουμε, μολαταύτα.

Το περασμένο Σάββατο το πρωί βγήκαμε μια βόλτα με τη σύζυγο, aka @citr0nella, προς κέντρο μεριά. Τα βράδια έχει δροσιά στη Θεσσαλονίκη, το ίδιο και τα πρωινά. Έτσι, μετά από μια μίνι σύσκεψη αποφασίσαμε από κοινού ότι πρέπει να φορέσω ένα ελαφρύ μπουφάν. Εκείνη θα φορούσε ούτως ή άλλως μπουφάν. Εγώ γενικά δεν είμαι υπέρ των μπουφάν – και μάλιστα ασχέτως αν είναι ελαφριά ή όχι. Για λόγους πληρότητας και μόνο, σημειώνω εδώ ότι αρχίζω να είμαι υπέρ των μπουφάν μόνον όταν φτάνει κάτι που μοιάζει με Αληθινό Χειμώνα™. Δεν θέλω να επεκταθώ και να εξηγήσω με τι μοιάζει ο Αληθινός Χειμώνας™, επιφυλάσσομαι όμως για επόμενη δημοσίευση.

Αφού φόρεσα το ελαφρύ μπουφάν και ξεκινήσαμε για τη βόλτα μας και πήγαμε και για καφεδάκι (ωραίο ήταν) και περνούσαμε καλά (δεν είχε πολύ κόσμο) και λίγο πιο μετά πέρασα κι από το Πλαίσιο να πάρω ένα μαύρο μελάνι (ο λογιστής μου δεν θέλει παραστατικά σε PDF αλλά τα προτιμά εκτυπωμένα), κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι είχα ζεσταθεί πολύ.

Χωρίς δεύτερη σκέψη έβγαλα το μπουφάν κι εκείνη τη στιγμή μου άρεσε που απαλλάχτηκα. Όμως είχε κι άλλη βόλτα και περάσαμε από κάτι σκιερά δρομάκια, ανάμεσα στην Τσιμισκή και στην Ερμού. Κάπου εκεί πρέπει να πούντιασα, γιατί ήμουν και λίγο ιδρωμένος.

Τέλος πάντων, το θέμα είναι ότι όλη μέρα σήμερα προσπαθούσα να προσποιηθώ ότι όλα είναι καλά. Όμως δεν είχα μεγάλη επιτυχία σ’ αυτό κι έμεινα και πίσω στη δουλειά.

Το ευτύχημα είναι ότι τις προηγούμενες μέρες κατάφερα να κάνω καλή προετοιμασία για δύο θέματα που έχω ν’ αναπτύξω για το τεύχος 048 του deltaHacker. Λες και ήξερα ότι πρόκειται να πουντιάσω και να χάσω μια ολόκληρη μέρα.

Α, ναι, έχω αποφασίσει ότι αύριο θα είμαι και πάλι μια χαρά.