“Όχι μόνο θα έχει κρύο στη Δράμα που σου αρέσει αλλά θα φάμε κι ωραία σούπα, να φύγει πιο γρήγορα το κρυολόγημα”, μου διαφήμισε χωρίς προειδοποίηση η σύζυγος το απόγευμα της Τετάρτης, αποσπώντας εύκολα την προσοχή μου από καθημερινή κωμική εκπομπή ενημέρωσης και γνώμης, στον ΣΚΑΪ.

Από την περασμένη Δευτέρα είμαι –ή καλύτερα ήμουν– πουντιασμένος, πέφτοντας κι εγώ στην παγίδα που στήνει ο ξεροκέφαλος καιρός εδώ κι εβδομάδες στον ανυποψίαστο κοσμάκη.

Η σούπα.

Δεν είναι ότι δεν μ’ αρέσει. Απλά προτιμώ κάτι πιο, πώς να το πω, κάτι πιο συμβατικό, όπως, π.χ., είναι οι τηγανητές πατάτες. Σκεφτείτε το: Η Δράμα, με δροσερότερο καιρό σε σχέση μ’ αυτόν της Θεσσαλονίκης, κι αντί για σούπα τηγανητές πατάτες. Πάντως η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ να ευχαριστηθώ τις τηγανητές πατάτες, όταν πονόλαιμος και πονοκέφαλος με βασανίζουν.

Συμφώνησα έτσι γρήγορα με τη σύζυγο (“τέλεια, ωραία θα είναι”) και σιωπηρά έθεσα σε κίνηση έκτακτο σχέδιο γρήγορης ανάκαμψης του οργανισμού σε πρότερη καλή κατάσταση. Το σχέδιο περιελάμβανε αναβράζουσες πολυβιταμίνες, ντεπόν με βιταμίνη C, κούπες ζεστό τσάι με μέλι (και λίγο λεμόνι), και κάθε οκτώ ώρες μια κουταλιά της σούπας Bisolvon.

Δούλεψε, δεν μπορώ να πω.

Την Παρασκευή το απόγευμα, όταν φτάσαμε στο ΚΤΕΛ Μακεδονία εν μέσω επίμονου ψιλόβροχου, είχα μόνον έναν ελαφρύ αλλά υποφερτό πονοκέφαλο, απομεινάρι του πουντιάσματος. Λίγες ώρες αργότερα, όταν η σύζυγος έτρεξε περιχαρής στο δωμάτιο-γραφείο που μου έχει παραχωρήσει στη Δράμα αναγγέλοντας τη ζεστή σούπα, εύκολα κι ευγενικά αρνήθηκα την προσφορά: “Προτιμώ μωρέ να προχωρήσω λίγο το άρθρο για το περιοδικό”, εξήγησα, “αλλά ένα ζεστό τσάι θα το πιω”, προσέθεσα βιαστικά.

Ετοιμάζω, που λέτε, ένα άρθρο για το τεύχος 048 του deltaHacker, στο οποίο δείχνω πώς υποχρέωσα όλο το τοπικό δίκτυο του περιοδικού, στη Θεσσαλονίκη, να βγαίνει στο Internet μέσω κρυπτογραφημένου τούνελ προς VPN server στη Νέα Υόρκη. Στο site του περιοδικού έχουμε παρόμοιο άρθρο όπου κάνουμε το ίδιο, αλλά για μεμονωμένες συσκευές – όχι για ολόκληρο το δίκτυο.

Απόψε, Σάββατο, είμαστε φυσικά ακόμη στη Δράμα, το άρθρο για το περιοδικό έχει προχωρήσει σημαντικά, αλλά και η άποψή μου για τη σούπα έχει αλλάξει δραματικά (no pun intended).

Είναι που διάβασα ότι σήμερα είναι η πρώτη, επισήμως, μέρα του χειμώνα στην Ισλανδία, και ταυτόχρονα Kjötsúpudagurinn (μέρα κρεατόσουπας). Καλοκάγαθοι πολίτες εις την οδό Skólavörðustígur, στο κέντρο του Reykjavík, κερνάνε τους όχι-και-τόσο-ανυποψίαστους διαβάτες σούπα.

Αν είσαστε σαν εμένα, που δεν έχω ακόμα επισκεφθεί την Ισλανδία, δεν θα ξέρετε από πρώτο χέρι ότι στη μία άκρη της Skólavörðustígur είναι η Hallgrímskirkja, ο εμβληματικός Λουθηρανικός ναός της πόλης. Θα το ξέρετε, όπως κι εγώ, διαβάζοντας τυχαίες αναφορές εδώ κι εκεί – ή έστω ακούγοντας τους όψιμους ισλανδόφιλους να προσπαθούν να προφέρουν το όνομα της οδού ή/και της εκκλησίας.

Αλλά τούτη τη στιγμή δεν είναι η Hallgrímskirkja το θέμα μας, ούτε οι όψιμοι ισλανδόφιλοι. Το θέμα μας είναι ότι δεν μπορεί να έχουν Kjötsúpudagurinn στο δροσερό κι όμορφο Reykjavík κι εγώ, στη δροσερή κι όμορφη Δράμα, να αποφεύγω τη σούπα.

Απόψε, Σάββατο, ευτυχώς το μενού είχε και πάλι σούπα.

Έφαγα κι εγώ.

Και πραγματικά την ευχαριστήθηκα.