Αχά! Άλλος ένας που ξεστραβώθηκε, γύρισε την πλάτη του στο γελοίο iOS και στράφηκε επιτέλους στο ένα και μοναδικό Android!

Ή κάπως έτσι, τέλος πάντων.

Έναν περίπου χρόνο πριν αποφάσισα κι εγώ να δω, από πρώτο χέρι, τι στο καλό έχει αυτό το Android και τόσοι πολλοί πίνουν νερό στ’ όνομά του. Γνωρίζω βέβαια τη θεωρία που λέει ότι δεν πρόκειται τόσο για αγάπη προς το Android όσο για μίσος προς την Apple, η περιέργειά μου όμως ήταν τόση ώστε να θέλω ν’ αποκτήσω προσωπική εμπειρία επί του θέματος.

Η πρώτη μου επαφή με smartphone ήταν τον Ιούλιο του 2007, όταν με τον σημερινό αρχισυντάκτη του deltaHacker βρισκόμασταν στη Νέα Υόρκη και μια μέρα επισκεφτήκαμε το Apple Store της 5ης Λεωφόρου. Εντυπωσιαστήκαμε με το πρώτο iPhone και γρήγορα συνειδητοποιήσαμε ότι η Apple όρισε μια νέα κατηγορία. Αν και ο ανταγωνισμός είχε πιαστεί στον ύπνο, ήταν θέμα χρόνου να σπεύσουν κι άλλοι κατασκευαστές για να διεκδικήσουν κι εκείνοι μερίδιο από την πίτα.

Θα περνούσαν δύο χρόνια και λίγοι μήνες μέχρι ν’ αποκτήσω το πρώτο μου smartphone, ένα iPhone 3GS. Σχεδόν ένα χρόνο αργότερα δεν έβλεπα κάποια ανάγκη για αναβάθμιση, με έπεισε όμως ένας ενθουσιώδης με τα gadgets συνάδελφος κι εκμεταλλεύτηκα μια προσφορά για να πάρω το iPhone 4.

Το iPhone 4 το κράτησα για τέσσερα και κάτι χρονάκια, το χρησιμοποιούσα σχεδόν καθημερινά και ήμουν απόλυτα ευχαριστημένος. Ήδη όμως από τις αρχές του 2014 είχε αρχίσει να δείχνει έντονα την ηλικία του. Την ίδια στιγμή, ο καλοπροαίρετος τραμπουκισμός από φίλους με Android είχε αρχίσει να γίνεται ανυπόφορος. Είχα και την περιέργεια να γνωρίσω το Android, οπότε ένα Σάββατο του περασμένου Δεκεμβρίου, που με τη σύζυγο βρισκόμασταν στη Δράμα, το πήρα απόφαση κι έκανα το μεγάλο βήμα.

Κάπως έτσι απέκτησα την πρώτη μου συσκευή με Android, ένα Samsung Galaxy Note 4.

Την αγάπησα από την πρώτη μέρα – κι ακόμη την αγαπώ.

Ξέρω ότι οι die-hard fans του Android δεν έχουν να πουν τα καλύτερα για τις παρεμβάσεις/τροποποιήσεις που κάνει η Samsung στο Android, εμένα όμως δεν με ενοχλούν. Στο Note 4 δεν έχω κάποιο θέμα στο να βρίσκω τι είναι πού, η απόκριση της συσκευής είναι άριστη, η οθόνη πανέμορφη και η camera ό,τι πρέπει για τις ερασιτεχνικές φωτογραφικές εξορμήσεις που κάποιες φορές κάνω. Πότε πότε, έτσι, για πλάκα, ακόμη και το πενάκι χρησιμοποιώ. Δεν μου χρειάζεται αλλά, πώς να το πω, έχει πλάκα να προσπαθώ να το χρησιμοποιήσω.

Ήμουν εξάλλου για χρόνια συνηθισμένος να χειρίζομαι το παλιό smartphone με το ένα χέρι, ειδικά κατά τους όχι-και-τόσο-κοντινούς περιπάτους που κάνω. Καταλάβαινα ότι κάτι τέτοιο δεν θα ήταν δυνατόν με μια συσκευή που έχει οθόνη 5,7 ιντσών. Στην πράξη, η λύση στο πρόβλημα ήρθε από μόνη της και μάλιστα κατά εντελώς φυσιολογικό τρόπο: όποτε χρειάζεται να χρησιμοποιώ τη συσκευή ενώ περπατάω, ε, σταματάω και τη χρησιμοποιώ. Τόσο απλά.

Είμαι πολύ ευχαριστημένος με το Android γενικότερα, και με το Note 4 ειδικότερα. Τις προάλλες, ένας φίλος στο Facebook με ρώτησε τι έχω τώρα να πω για το iOS. Χωρίς κανέναν δισταγμό, μπορώ να πω ότι αγαπώ και τα δύο λειτουργικά συστήματα. Από τη στιγμή όμως που μπήκα στη διαδικασία να το σκεφτώ καλύτερα, οφείλω να ομολογήσω ότι η έως τώρα εμπειρία μου με το Android είναι σίγουρα πιο περιπετειώδης, σε σχέση με την αντίστοιχη εμπειρία που είχα με το iOS.

Ως πρώτη παρατήρηση, σημειώνω ότι κατά τη δική μου εκτίμηση οι εφαρμογές για iOS είναι περισσότερο προσεγμένες. Αναφέρομαι βεβαίως σε εφαρμογές που κυκλοφορούν και για τα δύο λειτουργικά. Όπως το βλέπω, οι developers τα δίνουν όλα στην εκδοχή για iOS. Αλλά με την εκδοχή για Android, δεν ξέρω, φαίνεται ότι κάπου κουράζονται. Πέρα από την όποια πλάκα, φαντάζομαι ότι σημαντικό ρόλο παίζει και το μεγάλο fragmentation στον κόσμο του Android. Ή μπορεί και να φταίει κάτι άλλο. Τι να πω, δεν ξέρω, εγώ ένας απλός και ταπεινός χρήστης είμαι.

Ένα άλλο που δεν μπόρεσα να μην παρατηρήσω στη συσκευή μου, είναι το πόσο απότομα άλλαζε η συμπεριφορά της μετά από αναβάθμιση του λειτουργικού. Όταν πήρα το Note 4 έτρεχε το KitKat κι απλά πετούσε. Συνέχισε να πετάει έως ότου πέρασα στο Lollipop 5.0.1, όπου ξαφνικά άρχισε να πετάει λιγότερο. Διόρθωση: αισθητά λιγότερο, ενώ κατά περιπτώσεις η συμπεριφορά του UI ήταν κάπως σπασμωδική. Μη θέλοντας να παραδεχτώ ότι η ολοκαίνουργια, πρακτικά, συσκευή, άρχισε να γεροπαραξενεύει, εφάρμοσα την τακτική “αγνόησε το πρόβλημα κι αυτό θα εξαφανιστεί”. Το πρόβλημα δεν εξαφανίστηκε, ενεργοποιήθηκε όμως κάποιο fail-safe του χαρακτήρα μου το οποίο μου επέτρεψε να το αγνοώ αποτελεσματικά. Πριν λίγες εβδομάδες παρατήρησα ότι για τη συσκευή είχε κυκλοφορήσει το Lollipop 5.1.1. Την αναβάθμισα χωρίς δεύτερη σκέψη και, ω του θαύματος, απέκτησε ξανά την παλιά τις σπιρτάδα!

Δεν χάρηκα όμως πολύ με την επαναφορά των επιδόσεων, αφού προέκυψε άλλο θέμα: Η ένδειξη της μπαταρίας βαρέθηκε να ‘ναι αξιόπιστη. Τον πρώτο καιρό, όταν η ένδειξη έφτανε κοντά στο 10% μπορούσες να ‘σαι σίγουρος ότι σύντομα η συσκευή θα κλείσει. Το καλύτερο που είχες να κάνεις ήταν να τη βάλεις σε Ultra power saving mode ή απλά να τη φορτίσεις. Προσφάτως, το “κοντά στο 10%” έγινε “κοντά στο 33%”. Ναι. Η συσκευή έφτανε στο 33% και μετά από λίγο έκλεινε. Όμως προσέξτε: Ο συνολικός χρόνος που έμενε ενεργή δεν άλλαξε. Με τη χρήση που εγώ κάνω, μιλάμε για 20 περίπου ώρες. Απλά, εκεί που έλεγα “αμάν, έφτασα στο 10%, πρέπει να φορτίσω”, ξαφνικά έπρεπε να λέω “αμάν, έφτασα στο 33%, το 33 είναι το νέο 10, άρα ας φορτίσω”. Μικρό το κακό, έτσι δεν είναι; Πριν δύο εβδομάδες, όταν η Samsung κυκλοφόρησε ένα update που βελτίωνε τα πράγματα εδώ κι εκεί και γενικώς, έμαθα ότι το 49 είναι το νέο 33 κι αυτό, βεβαίως, είναι το όχι-και-τόσο-νέο 10. Κατά τα άλλα; Η συσκευή παραμένει ενεργή γύρω στις 20 ώρες – πάντα με βάση τη χρήση που εξακολουθώ να κάνω. Α, και με το πρόσφατο update έχω και τον Smart Manager, με τον οποίο ειδοποιούμαι για τις εφαρμογές που καταναλώνουν αρκετή ενέργεια, ώστε αν θέλω να τις τερματίζω. Επίσης, μπορώ να βελτιστοποιώ κάθε εφαρμογή ως προς το power usage. Είναι τέλειο να έχεις τόσο λεπτομερή έλεγχο στη συσκευή σου και πραγματικά το χαίρομαι – κι ας μην αλλάζει κάτι το ουσιαστικό.

Τώρα δεν ξέρω αν φάνηκα ειρωνικός, γι’ αυτό ας το ξεκαθαρίσω: Παρά τις περιπέτειες που μου δίνει, το Android μ’ αρέσει και θα συνεχίσω να είμαι Android user για τουλάχιστον άλλον ένα χρόνο. Μπορεί και για περισσότερο. Θα δείξει. Στο ερώτημα ποιο από τα δύο λειτουργικά/πλατφόρμες προτιμώ, η πρώτη απάντηση που μου έρχεται στο μυαλό είναι “και τα δύο”. Καταλαβαίνω όμως ότι η συγκεκριμένη απάντηση συγγενεύει με την πολιτικαντιά, γι’ αυτό επινόησα κι ένα νοητικό πείραμα. Το γράφω εδώ, για future reference.

Υποθέτουμε ότι έρχεται κάποιος και προτείνει να μου χαρίσει μία από τις δύο ακόλουθες συσκευές: το iPhone 6s Plus ή το Nexus 6P. Το μόνο που έχω να κάνω είναι να διαλέξω συσκευή και είναι δική μου. Το iPhone 6s Plus είναι ακριβότερο και γενικά ως συσκευή έχει πολύ καλή αξία μεταπώλησης. Από την άλλη όμως το Nexus 6P προσφέρει το λεγόμενο Pure Android Experience κι εγώ παρά τα μικροπροβλήματα δεν είμαι έτοιμος να εγκαταλείψω το Android, οπότε γρήγορα και χωρίς κανένα δισταγμό επιλέγω το Nexus 6P. Το νοητικό πείραμα ολοκληρώνεται ως εξής: Αυτός ο τύπος που χαρίζει smartphones δεν υπάρχει, έχω όμως βάλει στην άκρη αρκετά χρήματα ώστε να μπορώ να αγοράσω ακόμη και το ακριβότερο iPhone 6s Plus. Μήπως είναι καλύτερα να επιλέξω το Nexus 6P, ώστε να έχω περισσότερα ρέστα; Μπορεί και να είναι. Σε κάθε περίπτωση κάνω σημαντική επένδυση, δεν είμαι από εκείνους που κάθε χρόνο αλλάζουν συσκευή, από πρώτο χέρι εμπειρία με το Android ήδη έχω, οπότε στρέφομαι στο iPhone 6s Plus.

Εντάξει, εννοείται ότι ταυτόχρονα ψάχνω για προσφορές ή/και για κάποια επιδότηση.