Από dot-k σε dot-(k+1)

Καμώθηκα χθες, Πρωτοχρονιά, και πέρασα από το Yosemite στο El Capitan. Πολύ το είχα αργήσει. Τις περισσότερες φορές, με το που βγαίνει νέα έκδοση λειτουργικού συστήματος –για την ακρίβεια νέα έκδοση οτιδήποτε–, αργώ το πολύ μια-δυο μέρες έως ότου αναβαθμιστώ. Αλλά τούτη η φορά ήταν διαφορετική από τις άλλες.

Αυτή την περίοδο έχω μείνει μ’ έναν μόνο Mac, τον οποίο χρησιμοποιώ καθημερινά και για τη δουλειά. Είναι καινούργιος κι όταν τον αγόρασα, τον περασμένο Ιούνιο, είχε το Yosemite. Πολλά άσχημα είχα διαβάσει κι ακούσει για το Yosemite, όμως ευτυχώς δεν τα βίωσα. Το μόνο ενοχλητικό αφορούσε στο Safari και συγκεκριμένα στο Facebook, όπου αν δεν απατώμαι υπάρχουν θέματα με τη JavaScript. Το αποτέλεσμα είναι ένα κάπως ενοχλητικό visual tearing στο πάνω μέρος του browser, κατά το scrolling.

Βγήκε λοιπόν το περασμένο φθινόπωρο το El Capitan. Γρήγορα και χωρίς κανένα δισταγμό αποφάσισα να μείνω λίγο ακόμα με το αξιόπιστο, για ‘μένα, Yosemite, και να περιμένω την έκδοση dot-1 του El Capitan: Είναι αυτή που διορθώνει τα ενοχλητικά προβλήματα που πάντα έχουν οι εκδόσεις dot-0 και, όποτε μιλάμε για production system, καλό είναι να προσπερνάμε την έκδοση dot-0 και να περιμένουμε την dot-1. Πέρασαν οι βδομάδες και, σ(ι)ουρ ινάφ, βγήκε η έκδοση dot-1, η οποία αντιμετώπιζε τα bugs της dot-0 και βελτίωνε το σύστημα γενικώς. Ωραία. Μπορούσα να κάνω την αναβάθμισή μου. Αλλά ξέρετε τι λένε για την dot-1, έτσι δεν είναι; Ότι εκτός από τα προβλήματα που λύνει, φέρνει και μια σειρά από νέα. Όταν εξακολουθούμε να μιλάμε για production system, λοιπόν, προτείνεται να περιμένουμε την έκδοση dot-2, η οποία διορθώνει τα προβλήματα της dot-1. Αυτό έκανα. Περίμενα. Και η dot-2 πράγματι ήλθε, κι αντιμετώπισε τα bugs της dot-1, και βελτίωσε το σύστημα γενικώς.

Αλλά λίγο μετά την κυκλοφορία της dot-2 είχα πολλές δουλειές και πλέον έχω αλλάξει και δεν κάνω τις τρέλες που έκανα παλιά, όταν έβγαινε νέα έκδοση λειτουργικού και παρατούσα τη δουλειά –όση πολλή κι αν ήταν– για να ξεκινήσω τις αναβαθμίσεις κι όπου βγει. Όχι, τώρα είμαι πιο ώριμος κι έχω μάθει να περιμένω. “Ας έλθει μωρέ και η dot-3”, με συνέλαβα να σκέφτομαι πριν λίγες μέρες, “δεν χάθηκε κι ο κόσμος!”

Και, πράγματι, ο κόσμος εμφάνιζε όλα εκείνα τα σημάδια που ξεκάθαρα φανέρωναν ότι δεν πρόκειται να χαθεί – ή τουλάχιστον ότι ο χαμός του ή όχι δεν εξαρτάται από την αναβάθμιση του λειτουργικού στο laptop μου, κι ας είναι production system. Αυτή ακριβώς η διαπίστωση με ησύχασε, το παραδέχομαι. Σταμάτησα έτσι να σκέφτομαι την εκκρεμότητα της αναβάθμισης σε σημείο που, χθες, Πρωτοχρονιά, είπα: “Δεν κάνω μωρέ κι αυτή την αναβάθμιση, να πάει στο καλό;” (Όχι, στην πραγματικότητα δεν σκέφτηκα αυτό το “στο καλό”. Ποιος φυσιολογικός άνθρωπος σκέφτεται “στο καλό”; Νομίζω κανείς.)

Στους hardcore users δεν αρέσουν οι αναβαθμίσεις λειτουργικών. Προτιμούν τις εγκαταστάσεις από μηδενική βάση και τα συνεπακόλουθα installation εργαλείων κι εφαρμογών. Τους καταλαβαίνω. Όποτε έχω διάθεση, κι εγώ τα ίδια κάνω. Χθες, π.χ., είχα πράγματι διάθεση για εγκατάσταση από το μηδέν και βεβαίως για τα συνεπακόλουθα installation εργαλείων κι εφαρμογών, όμως τελικά αποφάσισα να μην περάσω τη συγκεκριμένη μέρα πάνω από το laptop. Γιατί ας μη γελιόμαστε: Μετά από κάθε εγκατάσταση λειτουργικού, δεν ησυχάζω αν δεν φέρω σύστημα κι εφαρμογές ακριβώς στην κατάσταση που τα θέλω. Κι αυτό το “στην κατάσταση που τα θέλω” είναι που με κάνει να χάνω μια μέρα ολόκληρη – και μερικές ρυθμίσεις που μου διέφυγαν να τις ανακαλύπτω την επομένη.

Αφού λοιπόν έλεγξα ότι έχω πλήρες και καλό backup, στο Dropbox και στο ολοκαίνουργιο Dropbox node, ξεκίνησα την αναβάθμιση απευθείας από το App Store. Το downloading διήρκεσε κάμποσο, κυρίως επειδή η γραμμή που είχα χθες, στη Δράμα, έκανε κόνξες. Όταν όμως το El Capitan κατέβηκε και ξεκίνησα την εγκατάσταση, η όλη διαδικασία, δηλαδή από τη στιγμή του “OK, ξεκίνα κι ο Θεός βοηθός” μέχρι το login στο νέο σύστημα, πήρε κάτι λιγότερο από 30 λεπτά. Το πιο ευχάριστο; Μετά την εγκατάσταση ανακάλυψα ότι δεν είχα και πολλή δουλειά να κάνω. Χρειάστηκε μόνο ν’ αναβαθμίσω τα MacPorts, Onyx και τα Γλωσσικά Εργαλεία (αυτά της iSquare). Αποφάσισα επίσης να εγκαταλείψω το Thunderbird και να περάσω στο Mail. Είχα ακούσει ότι το Mail του Yosemite παρουσιάζει περισσότερο συχνά απ’ όσο θα ‘θελε κανείς προβλήματα, γι’ αυτό κι όταν πήρα το MacBook στράφηκα απευθείας στο Thunderbird. Αν και με το προαναφερθέν δεν είχα κάποιο θέμα, η μετάβαση από το Thunderbird στο Mail θύμισε μετάβαση από το Ανατολικό Τιμόρ στην Ισλανδία – και το ότι δεν έχω επισκεφτεί καμία από τις δύο χώρες είναι αδιάφορο.

Κάποια από τα σχόλια χρηστών για το El Capitan που υπάρχουν στο App Store, πραγματικά τρομάζουν. Δεν λείπουν μάλιστα κι εκείνοι που συμβουλεύουν ανοιχτά τον κόσμο να μείνει στο Yosemite, ειδάλλως τον περιμένει αφάνταστος πόνος. Τι να πω, χαίρομαι που –προς το παρόν τουλάχιστον– απλά αδυνατώ να φανταστώ τι είναι αυτό που τους χαλάει τόσο με τη νέα έκδοση του OS X. Αρκετά παλιό hardware, ίσως; Παράξενο και περίεργο software; Μη-γραμμικοί συνδυασμοί και των δύο; Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι από χθες ανήκω κι εγώ στους ευχαριστημένους χρήστες του El Capitan. Το MacBook όχι μόνο δεν πάει πιο αργά, αλλά κατά περιπτώσεις είναι αισθητά γρηγορότερο. Παράδειγμα: Οι ισχυρισμοί της Apple για ανετότερη διαχείριση αρχείων PDF είναι ακριβέστατοι. Σας φαίνεται αστείος ένας τέτοιος ισχυρισμός; Εμένα πάντως μου φαινόταν, μέχρι που σήμερα το πρωί άνοιξα το βαρύ PDF του deltaHacker 049. Με το Yosemite, υπήρχαν δύσκολες σελίδες του τεύχους που κάπως ζόριζαν το Preview. Ε, στο El Capitan οι ίδιες σελίδες έχουν μετατραπεί σε χαριτωμένα γατάκια.

Είμαι βέβαια ακόμα στο στάδιο της εξερεύνησης του νέου λειτουργικού, υπάρχει όμως ένα νέο χαρακτηριστικό που ήδη με κέρδισε στο 102% και δεν μπορώ να μην το αναφέρω. Μιλάω τώρα για το Split View, τη δυνατότητα να έχεις εύκολα δύο μεγιστοποιημένα παράθυρα τέλεια τοποθετημένα δίπλα δίπλα, στο δικό τους Space. Κι αυτό το χαρακτηριστικό με είχε κάνει να χαμογελάσω, ώσπου το δοκίμασα στην πράξη – συγκεκριμένα για να προετοιμάσω το post που τώρα διαβάζετε. Σε ένα Space είχα ένα Terminal, όπου έτρεχε το hugo σε server mode (και με την παράμετρο watch). Σε άλλο Space είχα δύο παράθυρα σε Split View: Το TextEdit στο οποίο έγραφα, καθώς και το Safari (στο localhost και στο port 1313), ώστε να βλέπω ζωντανά πώς θα δείχνει το post στο site. Δυσκολεύομαι να μεταδώσω πόσο με βόλεψε η συγκεκριμένη διευθέτηση. (OK, ας το προσπαθήσω: Με βόλεψε ΠΟΛΥ. Ορίστε.) Αν έχετε αναβαθμιστεί στο El Capitan αλλά για κάποιο λόγο δεν χρησιμοποιείτε ακόμα το Split View στην πράξη, αρχίστε να το ψάχνετε τώρα. Αργότερα, δεν χρειάζεται καν να μ’ ευχαριστήσετε.

Αυτά προς το παρόν – και καλή χρονιά να έχουμε.